از گلستان سعدی

بر بالین تربت یحیی پیغامبر معتکف بودم، در جامع دمشق. یکی از ملوک عرب که به بی انصافی منسوب بود اتفاقاً به زیارت آمد و نماز و دعا کرد و حاجت خواست؛آنگه مرا گفت:

 از آن جا که همت درویشان است و صدق معاملت ایشان خاطری همراه من کنید که از دشمنی صعب اندیشناکم.

 گفتمش:

هر آن که تخم بدی کشت و چشم نیکی داشت

دماغ، بیهده پخت و خیالِ باطل بست

ز گوش پنبه برون آر و داد خلق بده

وگر تو می‌ندهی داد، روزِ دادی هست

و باز گفتمش: 

بنی آدم اعضای یکدیگرند

که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار

 دگر عضوها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی

نشاید که نامت نهند آدمی

سعدی